Stad zonder water

Dag 11

Lederhozen

Vanuit Chelyabinsk ging het vlot de stad uit met Ria, Cor en John. Dit keer ging Dafne ook mee. Cor wilde niet over de doorgaande weg en dat leverde een mooie rit op. Door de countryside. Boerenland met kassen van plastic zeil, waar tomaten gekweekt worden en direct aan de straat worden verkocht. Later passeerden we een paar dorpen waar men het bestaan hebben gevonden door het houden van ganzen.

Stoffige landwegen werden ons deel en bij binnenkomst in de stad Ekaterinaburg hield Dafne zich van de domme en meldde een politieagent dat we de weg kwijt waren. Gevolg was dat we door de “sterke arm” naar ons hotel werden gebracht. Toen een sportieve motorrijden rijdend in een lederhoze ons passeerde nam hij het over. Met deze waterpijprokende “Roman” hebben we nog wat gedronken bij het hotel in Ekateriinaburg.

Dag 12

Wodka met de veteranen

De rustdag in Ekaterinaburg kwam als geroepen omdat de vermoeidheid bij die en gene inclusief mezelf zichtbaar werd.

Het oorlogsmuseum was het eerste doel en onderweg er naar toe liepen we langs een oorlogsmonument. Vertaald heet het de zwarte Tulp. Werkelijk heel mooi. Een soldaat en de 10 tulpenbladen. Elk blad was voorzien van een jaartal vanaf 1979 tot 1989. Refererend aan de Afghanistan oorlog. Later hadden we een ontmoeting met Russische veteranen uit de oorlog met Tsjetsjenië. Ze vertelden ons onder het genot van drie glazen wodka dat het monument er voor alle oorlogen was. We liepen ons de wodka smaken en toasten op hun helden.

Sinds ons bezoek aan Rusland raak ik de tel kwijt van alle bruidsparen die je hier ziet. Bij een kerk kon ik vanuit één positie er wel 6 fotograferen

Voordat we aan het einde van de dag weer naar het hotel gingen hebben we nog even geroeid in de rivier. En hoe kan het anders met Hollanders en een Belg in het zelfde schuitje, het werd rotzooien, Ria, Cor en Joris vielen te water. Binnen enkele seconden lag er een speedboot naast ons en we werden naar de kant gedirigeerd.

Dag 13

Stad zonder water.

De rit van Yekaterinaburg en Thumen was min of meer een verplaatsdag. We hadden geen van alle trek in omwegen, zo die er al waren. Temeer omdat het landschap en de weg naar Thumen rustiger werd dan de laatste dagen. We zijn inmiddels ver voorbij Moskou. Dat mij wel het gevoel gaf dat we een point of no return passeerden. Verder Rusland in geeft me zelfs even een onheilspellend gevoel dat verdergaan de enige keuze is

Bij aankomst in Thumen bleek dat we in appartementen werden ingedeeld. Zo had ik een flat op de eerste verdieping van een hoge flat voor mezelf. Inclusief keuken en badkamer. Er was echter een klein probleempje zei de mevrouw die ons indeelde. De stad zit zonder water. Je kan het je bijna niet indenken, maar toch. Er stonden gelukkig 2 twintig liter flessen en 2 vijf literflessen om je te wassen en hrt toilet door te spoelen. Ieder voordeel heeft zijn nadeel. Op deze manier leer je wel het leven en wonen van de Russen een beetje kennen. Bijkomstigheid was dat ik vanuit mijn kamer zicht had op de plaatselijke “Bijlmer”-bajes.

Dag 14

Vergezichten

In alle vroegte vertrokken richting Omsk. We hadden zo’n 650 kilometer af te leggen. Weer kozen we voor de doorgaande wegen. Die waren overigen wel mooi. Meest recht, maar mooi. Op deze dag kreeg ik steeds meer het gevoel van reizen. Tijd en kilometers doen het er niet meer toe. Het gaat verder van stad naar stad. Tussen Thumen en Omsk zijn er geen steden en dorpen meer. Nou ja, een paar kleine dorpen dan. Het landschap is er één van oneindigheid. Gloeiende korenvelden en steppe tot aan de horizon.

Dag 15

Mooi door zijn oneindigheid

Een typische verplaatsingdag. Na ruim een uur zoeken is het ons gelukt om uit de stad Omsk te komen. Slechts hier en daar zagen we een bord met Novosibirsk, de bestemming van deze dag, die 650 kilometers verder op lag. Waarom zouden de Russen het aangeven. Niemand anders dan enkele doorreizende toeristen uit Holland en België hebben die bestemming. Een grote dagafstand, maar het kan niet anders. We zijn in Siberië aangeland en daar liggen de steden nu eenmaal zo ver uit elkaar. Met niets anders er tussen dan glooiende koren- en zonnebloemvelden. Gevolgd door de steppen. Mooi door zijn oneindigheid.